<> rlbaczko@poczta. onet. pl
<>
PAN WOODCOCK
Co to jest?
Niezły chwyt, Nedderman. Zrób sobie rundkę.
Sama piłka do koszykówki to tylko okrągły worek wypełniony powietrzem.
Tak jak wielu z was...
Ale w rękach kogoś odpowiednio wyszkolonego i doświadczonego,
ta piłka może zdziałać wiele.
Oates, stąd słyszę jak świstasz.
Zrób sobie rundkę. Zgub astmę.
Aby przetrwać na zewnątrz potrzebujecie czegoś więcej niż matmy i nauki.
Świat nie zatrzymuje się dla ludzi, potrafiących literować wymyślne słowa, albo podać stolicę Montany.
Stolica Montany, Watson!
- Helena? - Kogo to obchodzi. Zrób sobie rundkę!
Jedyne co się liczy w dzisiejszym świecie, moje panie, to siła...
Siła ciała i umysłu.
Jeśli nie nabierzecie tej siły, zanim wyjdziecie przez te drzwi,
od razu możecie się poddać i wrócić do mamusi...
Albo babci...
Opuść rękę, Louis.
Wszyscy wiemy, że twoi rodzice umarli. Daj sobie spokój.
PAN WOODCOCK
Podnieś tempo, Nedderman.
Farley, chyba znowu zapomniałeś stroju do ćwiczeń.
- Nie, proszę pana, ktoś... - To było pytanie retoryczne, Farley.
Pytanie retoryczne oznacza, że nie musisz na nie odpowiadać.
Bo albo znam już odpowiedź, albo mnie ona nie obchodzi.
Na moich zajęciach wszyscy muszą mieć regulaminowe spodenki i koszulki.
Gutierrez, przynieś strój.
Zacznij się przebierać.
W szeregu.
Co?
Szatnia jest zarezerwowana dla ludzi, którzy przynieśli odpowiedni strój.
Przebierasz się tutaj.
- To nic, John. Bądź silny. - Nie gadamy, Nedderman.
Dziesięć okrążeń.
Weź ze sobą świstaka.
No dalej.
Wypożyczenie kosztuje 25 centów.
- Ale ktoś ukradł... - Nie zadałem ci pytania. Nawet retorycznego.
Ktoś chyba potrzebuje lekcji odpowiedzialności osobistej.
Nie podniosłeś się ani raz, Farley.
Dawaj!
Jesteś hańbą dla wszystkich grubych, galaretowatych, bezkształtnych dzieci na świecie.
W moim gimnazjum nie toleruję nieudaczników.
Będziesz nieudacznikiem?
Nie, proszę pana.
Pytanie retoryczne, Farley.
Znam odpowiedź.
Ręce do góry, Nedderman.
Nawet nie myśl, żeby się puścić.
TRZYNAŚCIE LAT PÓŹNIEJ
OODPUSZCZANIE - Jak zostawić przeszłość przeszłości
Gotowi odpuścić?
- Tak. - W porządku.
- Panie Farley... - Jasne. Jak się masz?
- Dla kogo? - Scott.
John, nie ma czasu.
Do widzenia.
Przykro mi, chłopcy. Odpuszczajcie dalej.
Pamiętaj, że to potencjalni łowcy.
Większość chce autografu i uścisku ręki, ale niektórzy chcą autografu i uścisku ręki,
by potem zabrać cię do domu, związać i odciąć ci stopy.
Witajcie.
Johnie Farley, twoja książka uratowała mi życie.
Ja nic nie zrobiłem, to ty uratowałaś swoje życie.
Ja tylko dałem ci koło ratunkowe, które sama nadmuchałaś.
Panie Farley, czułem się odtrącony z powodu mojej wagi,
ale z pańską pomocą zaczynam odzyskiwać pewność siebie.
Świetna historia. Może spróbuje pan darmowej kawy i pączków?
Przez odpuszczanie rozumie pan, że powinniśmy po prostu o wszystkim zapomnieć?
Mama powiedziała, że nie piłby tyle, gdyby mógł zapomnieć o tym lecie w domku wuja Lou.
- Wszyscy mamy swojego wujka Lou. - I wszyscy pijemy z różnych powodów.
To był długi dzień.
Nie utrzymałbym dłużej długopisu.
Pozwól, że dam ci tę samą radę, której udzieliłam Nelsonowi Mandeli
podczas promocji jego ostatniej książki.
Przestań jęczeć, cipko.
Bardzo pomocne.
Nie masz pojęcia przed czym cię chronię?
Jakieś zadupie w Nebrasce chciało ci dać jakąś torbę ze strąków kukurydzy.
Klucz z kolby kukurydzy?
Tak to się nazywa? Nie wiem, Forest...
Izba Handlowa Meadow w Nebrasce chciałaby nagrodzić pana Johna Farley
kukurydzianym kluczem do miasta.
Boże, tam się wychowałem.
To wspaniałe. Co im powiedziałaś?
Zgodziłam się.
- Naprawdę? - Nie.
Dlaczego? Poczekaj.
Dostać ten klucz to prawdziwy zaszczyt.
Dają go rzadko, ale kiedy już to robią jest to główna atrakcja całego "kornawału".
Czy ty właśnie powiedziałeś "kornawału"?
Tak. To rolnicze miasteczko, więc...
Co roku mamy takie wielkie święto.
Kukurydziany karnawał.
- Kornawał. - Kornawał?
Maggie, nie rozumiesz.
Moja mama była kukurydzianą królową w 1970 i nadal co roku bierze udział w paradzie.
- To będzie dla niej wiele znaczyć. - Kornawał?
Wiesz co? Oddzwoń do nich.
Jutro mogę polecieć i zrobić im niespodziankę.
Będzie idealnie.
Żeby zmusić mnie do spotkania z mamą, trzeba by nakazu sądowego.
To co innego.
Odkąd umarł mój ojciec, jestem wszystkim co ma.
Twój ojciec nie żyje?
Głównie o tym jest moja książka.
Cały ostatni rozdział jest o tym jak poradziłem sobie z tym bólem.
Nawet nie czytałaś mojej książki, prawda?
Skoro znam zakończenie, to nie ma już po co.
Witaj w domu, John.
Wyglądają dziwacznie, ale to najgorsi z Rady Miasta Meadow.
Doceniamy to, że wykroiłeś trochę czasu,
żeby przyjechać do domu i spotkać się z maluczkimi.
Dziękuję. To wspaniałe.
To zaszczyt być wziętym pod uwagę do przyznania kukurydzianego klucza.
Zasłużyłeś sobie, młody...
Młody człowieku... Jesteśmy z ciebie ogromnie dumni.
Więc w imieniu...
W imieniu nas wszystkich...
Kukurydziane gratulacje.
- Johny, mój Boże. - Kocham cię.
Słyszałam nowiny, próbowałam się dodzwonić, ale jesteś tutaj.
W porządku, chciałem zrobić ci niespodziankę.
- Jestem z ciebie taka dumna. - Dziękuję.
Promocja książki się udała?
- Tak, w porządku. - Dobrze się bawisz?
Tak. Świetnie wyglądasz.
- Dzięki. - Wybierasz się gdzieś?
Tak, mam randkę.
- Naprawdę? - Tak.
- Spotykasz się z kimś? - Tak.
Boże, to wspaniale. Od kiedy?
Od pięciu miesięcy.
Co? Dlaczego nic nie mówiłaś?
Bo nie chcesz o tym słuchać.
Jaki jest?
Jest świetny. Przystojny, słodki i... Jest gentelmanem.
Tak się cieszę.
Nie mogę się doczekać, kiedy go spotkam.
Znasz go.
- Znam? - Tak.
Pan Woodcock?
Farley, przyniosłem ci kilka stokrotek.
Przepraszam za spóźnienie, kochanie.
To Johny.
Mój syn.
Przypominasz go sobie teraz?
Nie.
Ale dużo o tobie słyszałem.
Nie codziennie ściskasz rękę sławy.
Gotowa na kolację?
Nie wiem jak ty, ale za mną cały dzień chodzi mięso.
Nie mogę uwierzyć, że go nie pamiętasz.
Był najsłodszym dzieciakiem. Tego wzrostu i z pulchnymi policzkami.
Mamo...
Uczyłem wiele ciotowatych dzieci.
On nie był taki.
Chwila...
Coś mi dzwoni.
Nie jesteś tym dzieciakiem, który dostał sraczki na równoważni?
- Jasper... - Nie.
Właściwie to bardzo dobrze cię pamiętam.
Poświęcałeś mi wiele uwagi.
Dbam o zdrowie dzieciaków. Przydaje im się później w życiu.
Tak, to prawda.
Właśnie dlatego Jasper został nauczycielem roku.
Chyba żartujesz...
Dlaczego miałaby żartować?
O Boże, wiecie co właśnie sobie uświadomiłam?
Obaj moi chłopcy zostaną odznaczeni w tym samym tygodniu.
Johny dostanie kukurydziany klucz do miasta.
Chyba żartujesz...
Pływam na basenie, on jest na sąsiednim torze,
Nagle moja noga odmawia posłuszeństwa i idę na dno.
Paskudny skurcz. Jeśli dobrze pamiętam,
chwycił cię chyba gdzieś tutaj.
W takim razie uratował ci życie.
Byłam na płyciźnie.
- Można utopić się w łyżce wody. - To prawda.
Wybaczcie mi, idę do toalety.
Zachowujcie się, chłopcy.
O czym jest ta twoja książka?
Pokazuje ludziom jak uwolnić się od bolesnych wspomnień,
aby móc odbudować poczucie własnej wartości.
Zatytuowana: Odpuszczanie Jak zostawić przeszłość przeszłości.
Przeżyłem już swoją przeszłość. Dlatego to przeszłość.
Niektórym ona pomogła.
Pewnie jest tam wielu nieudaczników.
Podać Espresso, czy może Cappucino?
Tylko rachunek.
Dobra. Dzięki.
To moja wycieczka.
Jesteś gościem. Ja się tym zajmę.
Nie, w porządku, stać mnie na to.
Mówisz, że mnie nie stać?
Nie, oczywiście, że nie.
Może pójdziesz za własną radą i odpuścisz?
Dziękuję, Jasper. To bardzo miłe.
Johny, nic nie powiesz?
Dziękuję.
Nie ma o czym mówić.
- Przysięgam na Boga, że to prawda. - Nie, nie, nie...
Dziękuję, kochanie. Nie wierzę ci. Nie pobiłeś Mikołaja. Przestań.
Miałem siedem lat, kiedy dzieciaki w szkole powiedziały mi, że Mikołaj nie istnieje.
W wigilię zszedłem na dół i zobaczyłem gościa kręcącego się przy choince.
Poszedłem do szafy ojca po kij bejsbolowy i wujek Bob skończył w szpitalu.
Nie... Biedny wujek Bob.
Całą kolację wigilijną zeżarł przez słomkę... O tak.
Wspaniała historia.
Cóż, na dzisiaj to chyba koniec.
Miło było pana widzieć, panie Woodcock.
Chyba mogę ci ją pożyczyć na jedną noc, Farley.
Twojemu mięśniowi biodrowemu przyda się trochę odpoczynku, co?
To była wspaniała noc.
Chodźcie tutaj!
Zadzwonię jutro, kochanie.
- Farley... - Tak, pani Woodcock.
Wspaniale nadaje się do związków.
W zeszłym miesiącu byliśmy na biwaku.
Nienawidzisz biwakowania.
Przez trzy dni byliśmy zupełnie sami.
Było niebiańsko.
Jest świetny.
Johny, to pierwszy facet, od czasu, gdy twój ojciec...
Czuję, że to ten.
Zrobię ci szejka.
Patrz co tu mam.
Czekoladowy poproszę.
Uczyłem wiele ciotowatych dzieci.
To Johny. Teraz pamiętasz?
Pewnie jest tam wielu nieudaczników.
Twojemu mięśniowi biodrowemu przyda się trochę odpoczynku, co?
Kiedy tutaj przyszedłeś?
Dziesięć minut po tym jak powiedziałeś mi dobranoc.
Nie podniosłeś się ani raz, Farley.
Jesteś hańbą dla wszystkich grubych, galaretowatych, bezkształtnych dzieci na świecie.
Szklankę wody, poproszę.
Nauczyciel roku.
Sukinsyn!
Przepraszam.
- John Farley? - Nedderman?
Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ty.
Przeczytałem twoją książkę jakieś 900 razy i bez ściemy, totalnie zmieniła moje życie.
Naprawdę? To świetnie.
Pracuję tutaj na pełny etat, do tego otwieram swój własny biznes, czyszczenie basenów.
Na razie mam tylko vana, ale od czegoś trzeba zacząć, prawda?
Każda podróż musi się gdzieś rozpocząć.
Rozdział drugi.
Masz całkowitą rację.
Dasz wiarę, Pan Pizza Woodcocka? Co teraz, Calzone Hitlera?
Ale w to już nie uwierzysz, pan Wspaniały spotyka się z moją mamą.
Woodcock? Posuwa twoją mamę?
Nie tak bym to nazwał...
Słyszałeś? Woodcock grzmoci jego mamę.
Nie musisz tego ogłaszać.
Chłopaki, obadajcie. Woodcock dyma mamę tego kolesia.
Woodcock popycha twoją mamę?
Chłopaki, okażcie trochę szacunku.
Jakbyście się czuli, gdyby Woodcock ruchał wasze mamy?
Woodcock rucha twoją mamę. Woodcock rucha twoją mamę.
Zamknąć jadaczki, bo nie dostaniecie zapiekanki.
Ja chcę moją zapiekankę.
To się zamknij! Trzymaj gębę na kłódkę to dostaniesz swoją zapiekankę!
Przepraszam za to.
Chcesz porcję na koszt firmy?
Kiełbaska z cebulką w sosiku, prawda?
Nie jem już takich rzeczy.
Też pewnie straciłbym apetyt, gdyby Woodcock dupał moją mamę.
Jest wcieleniem zła.
Wiesz, że zabił Oatesa?
- Co? - Tak.
Pamiętasz? Woodcook zawsze kazał Oatesowi przebiec jakieś 6 mil po szkole.
Ten gość miał paskudną astmę. Nikt by tego nie wytrzymał.
Jasny gwint. Kiedy umarł?
Kilka lat temu, ale to wszystko przez Woodcocka.
Nie możemy winić Woodcocka za wybory Oatesa.
Oates mógł przestać biegać, prawda?
Kiedy robisz kanapkę z winą, musisz być przygotowany na to, że sam ją zjesz.
Rozdział dziesiąty. Masz całkowitą rację.
Co zamierzasz zrobić?
Myślę, że czas, żebyśmy sobie porozmawiali.
Najkrótszy dystans pomiędzy dwojgiem ludzi...
Komunikowanie się.
Boże, musisz zaliczać wiele panienek.
Farley, rzuć piłkę.
Ani jednego podciągnięcia, Farley?
Będziesz nieudacznikiem, Farley?
W moim gimnazjum nie toleruję nieudaczników.
Zanim zaczniemy nasze poznawanie piłki futbolowej,
zróbmy wymagane sprawdzenie sprzętu.
Duningan...
Rozszerz nogi, Duningan.
Wystarczy, nie musisz pokazywać mi ochraniacza.
Trzymaj go w spodniach.
Widzicie, panie, to ważne, żebyście przychodzili na zajęcia przygotowani.
Bo kiedy jesteście przygotowani, możecie stawić czoła wielu wyzwaniom.
Farley, sprawdźmy czy przyszedłeś dzisiaj przygotowany.
Rozszerz nogi.
Przepraszam, masz przepustkę?
Tracy Dedweller?
John Farley?
- Pamiętasz mnie? - Tak, jesteś sławny.
Co tutaj robisz?
A co ty tutaj robisz?
Uczę angielskiego.
Chciałbym, mieć taką nauczycielkę, na pewno bardziej uważałbym na zajęciach.
Poczekaj, do której chodziłeś klasy?
Do tej samej co ty.
Naprawdę?
Właściwie to w siódmej klasie byłem twoim partnerem na laborkach.
Poczekaj...
Gruby John? Niemożliwe.
Gruby John...
Byłem gruby.
Bardzo się zmieniłeś.
Tak. Dziękuję.
Nie ma za co. Dają ci też kukurydziany klucz do miasta, to niesamowite.
To nic takiego.
Nie bądź taki skromny.
Uwielbiam twoją książkę. Całkowicie zasłużyłeś na tę nagrodę.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękuję.
Słuchaj, co robisz wieczorem? Chcesz pójść na drinka, jakąś kolację, czy coś?
Chciałabym, ale nie mogę. Mam trening cheerleaderek.
Wspaniale.
Jestem trenerką.
Tu masz mój numer.
Zadzwoń.
- Zadzwonię. - Dobrze. Cześć.
Cześć.
Boże, tak się cieszę, że napisałem tę książkę.
Według mojego programu nauczania powinniśmy teraz ćwiczyć zapasy.
Ale przez wasz brak skupienia, musimy wrócić do kickballa.
Kreamer, pierwsza zasada wybijającego w pole.
Nie...
W kickballu nie ma wybijania w pole, Kreamer.
Dziesięć pompek.
Henderson, jest jakiś powód, dla którego twój but nie jest zawiązany?
Na boisku taki bałagan może umieścić cię na wózku inwalidzkim.
Spędzisz resztę życia, podpisując się ołówkiem przyklejonym do ręki.
Dziesięć pompek.
Dopóki nie nauczycie się podstaw jakiegoś sportu, nie możecie go nawet uprawiać.
A co dopiero, wyróżniać się w nim.
Co robisz na moich zajęciach?
Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać.
Ale przeszkodziłeś. Dziesięć pompek.
Co?
To był żart. Co chcesz?
Może wrócę później.
Może wydusisz to z siebie teraz,
żebym mógł wytłumaczyć ich rodzicom, dlaczego nie zaliczyli testów na czas.
Czuję jakby między nami było jakieś napięcie.
Na przykład rachunek za kolację...
Chciałem powiedzieć, że częściowo może być to moja wina.
Przepraszam, ale to chyba sprawia mu ból.
- Komu? - Jemu.
Nic mu nie jest.
- Kreamer, nie na kolanach. - Nie wygląda jakby mu nic nie było.
Mam zajęcia, więc może przejdziesz do sedna, jeśli jest takowe.
Chciałem chyba powiedzieć, że przepraszam.
I jestem pewien, że ze swojej strony też chciałbyś przeprosić.
Ja nie przepraszam.
Co?
Przepraszanie jest dla kryminalistów i nieudaczników, a ja nie jestem żadnym z nich.
Wstawaj, Henderson.
Nie ty, Kreamer.
Jeśli nie masz nic przeciwko, te dzieci potrzebują nauki.
Schwartz, lepiej zwalcz swoje jąkanie
i opowiedz mi o zasadzie krótkiego wybicia w kickballu.
Cccóż...
Ttto...
Dddddziesięć pompek!
Dobrze, skoro moja mama chce spotykać się z tym dupkiem, to proszę bardzo.
Rozdział dwunasty: Nigdy nie wtrącaj się do życia innych.
Nie wydaje mi się, żeby pan Woodcock był facetem dla ciebie.
Naprawdę?
Tak.
Prawda jest taka, że on nie jest bardzo miłym człowiekiem, mamo.
Jest.
Pamiętasz jak codziennie przychodziłem ze szkoły z płaczem?
Byłeś taki wrażliwy.
Dlatego jesteś taki dobry w tym co robisz.
Nie chodzi o bycie wrażliwym, mamo.
Wszystkich nas krzydził.
Kochanie, nienawidziłeś wtedy gimnastyki, ale nie możesz winić za to Jaspera.
Nie znasz go takiego, jak ja.
A ty nie znasz go takiego, jak ja.
On mnie dotykał...
Co?
Dobra, to nieprawda.
Jest skąpy i okrutny.
Mamo, mówię ci, on ciągle...
Co ciągle?
Ciągle uczy gimnastyki.
- Co przyniosłeś? - Obiad.
Przepraszam za spóźnienie. To był długi dzień, miałem małe opóźnienie.
Jasper grilluje najlepszą wołowinę w Nebrasce.
Jestem znany ze swojego mięsa.
Przywiozłeś tylko dla dwóch osób, cukiereczku.
Przepraszam, chyba wyleciało mi z głowy.
Johny, przejedziesz się do sklepu, prawda?
Nie śpiesz się.
Słynę ze swojego mięsa.
Waściwie to nie boję się powiedzieć, panie Woodcock,
że jest pan znany z emocjonalnego znęcania się nad całymi pokoleniami dzieci.
Głupek.
- Mamo. - Kochanie.
Co się stało?
Jasper i ja nie spotykamy się już ze sobą.
To takie smutne. Co się stało?
Zaręczyliśmy się.
Dostaliśmy już gratulacje?
Myślę, że jest w szoku.
Tak, to dobrze...
Zacznę przekazywać nowinę.
Wygląda na to, że będę twoim nowym tatą.
Daj spokój, Johny. Zostań, będziemy świętować.
Przepraszam, mamo. Nagła promocja książki.
Muszę jechać na lotnisko.
Nic nie zjadłeś.
Zjem po drodze.
Kocham cię, mamo. Miło było cię widzieć.
Ja też cię kocham.
Farley...
Jedź ostrożnie.
Entliczek, pentliczek... Farley!
Nie ma lepszego testu ludzkiego ducha niż wrestling.
To nazywamy powaleniem.
Wstawaj, Farley.
Jest wiele rodzajów powalenia.
Dzisiaj omówimy kilka moich ulubionych.
To głowa i ramię.
To nazywamy podcięciem nogi.
Krok i podcięcie.
To nazywa się rzutem strażaka.
Łapiemy za krocze, obniżamy biodro i przerzucamy.
- Twoja kolej, Farley. - Co?
Rzuć mnie na matę.
Chyba uważałeś, prawda? No to jazda.
Powal mnie.
Nie ma powodu, dla którego nawet taki mały wieprzek, jak on
nie mógłby rzucić mnie na matę.
Widziałem kiedyś jak 140 centymetrowy Laotańczyk,
tak przekręcił 120 kilogramowego Szweda,
że jego krew trysnęła na trybuny.
Ciągle stoję tylko dlatego, że nie wierzysz w siebie, Farley!
Nie wierzysz w siebie!
Zatrzymaj taksówkę!
Nie wierzę w siebie? Całuj mnie w dupę.
Wynalazłem wiarę w siebie.
Nie ma mowy, żeby ten facet wyrzucił mnie z własnego domu.
Woodcock ciągle stuka twoją mamę, co?
Żeni się z nią.
Poczekaj. Woodcock żeni się z twoją mamą?
Chłopaki...
Nawet o tym nie myśl!
I dawaj mi kufel! Co to, kanadyjski bekon?
Widzę, że kolacja nie bardzo się udała.
Wyobrażasz sobie Woodcocka w mojej rodzinie?
Krawat na gwiazdkę, Farley? Dziesięć pompek!
Nie zjadłeś swoich warzyw? Zrób sobie rundkę!
To ma byc mój wnuk? Pytanie retoryczne, Farley!
Niezła kicha. Co zrobisz?
Zabiję Woodcocka. A ty mi w tym pomożesz.
Mam już dwa w zawiasach i nie mogę...
Tylko się wyładowywuję, w porządku? Czy facet nie może się wyładować?
Tak, pewnie. Myślałem, że mówisz poważnie.
Rozdzielę ich.
Jak to zrobisz?
Widzisz, popełniłem błąd. Pozwoliłem mu wyrzucić mnie z mojej gry.
Tym razem wejdę w jego głowę i nieźle mu w niej namieszam.
To dobre. Nie pamiętam czegoś takiego z twojej książki.
Tego nie ma w mojej książce, Nedderman.
Halo?
Cześć, John. Jak tam mój ulubiony autor?
- Cześć, Maggie. - Poczekaj chwilę.
Dobra, czas mamuśki się skończył.
Ale nie smuć się.
Tak, właściwie to musimy o tym pogadać.
Wiem, że w niedzielę masz jakieś kukurydziane pogawędki,
ale mam niesamowitą wiadomość:
Oprah poważnie rozważa wydanie twojego poradnika w "Klubie Książki".
To niewiarygodne. Wylatujesz o 09:45 i spotkamy się na międzylądowaniu w Saint Luis.
Maggie, nie mogę.
- To długa historia, po prostu nie mogę. - Spadaj...
Czego nie możesz?
Nie mogę być w Chicago. Moja mama mnie potrzebuje.
Chce wyjść za antychrysta.
Posłuchaj, nie obchodzi to, nawet jeśli twoja babcia się pali.
To Oprah, ona tylko pierdnie na książkę, a ta sprzedaje się w milionach egzemplarzy.
Załaduj swoje dupsko na samolot.
Maggie, proszę...
Kończę tę rozmowę.
Wsiądź jutro do samolotu.
Gdzie idziesz?
Poczekaj.
Opowiedz mi jeszcze o swojej żonie.
Widzisz, popełniłem błąd. Pozwoliłem mu wyrzucić mnie z mojej gry.
Tym razem wejdę w jego głowę i nieźle mu w niej namieszam.
...namieszam...
Co to było? Chyba ktoś jest w domu.
Zostań, dorwę go.
Jasny gwint.
Nie, nie...
To ja. To ja, John.
Przestań. Przestań, to ja, John.
Co do cholery wyprawiasz, Woodcock?
Było ciemno, instynkt wziął górę.
Przecież mówiłem, że to ja. Że to John...
John to bardzo popularne imię. Mogłeś być włamywaczem o imieniu John.
Jaki włamywacz wykrzykuje swoje imię?
Jestem pewna, że to był wypadek, kochanie...
Kochanie, myślałem, że grozi ci niebezpieczeństwo.
Nic ci nie jest?
Nie, w porządku.
Co ty tutaj robisz?
Myślałem o tym i nie chcę cię zawieść, mamo.
To takie słodkie.
Na pewno nic ci nie jest?
Tak, wszystko gra.
W porządku...
Widzimy się rano.
Świetnie.
Chodź, Jasper.
Farley...
Więc wczoraj naprawdę nie wiedziałeś, że to ja?
Tak to jest, kiedy zakradasz się do obcego domu.
Obcego domu?
Ostatnim razem jak sprawdzałem, nie mieszkałeś już tutaj, szefuniu.
To nie...
Dzień dobry. Kochanie, to takie niegrzeczne, nie rób tak.
- Dzień dobry. - Kocham cię.
Dziękuję. Ja też cię kocham.
Tak bardzo cię kocham.
Dziękuję.
A w przyszłości, pani Woodcock.
Jasper, może spędzilibyśmy razem dzień?
Poznalibyśmy się lepiej.
Co za wspaniały pomysł.
Właściwie to mam dzisiaj dużo do roboty.
Daj spokój, będziemy się dobrze bawić.
Zastanowię się jeszcze.
Kochanie...
Cieszę się, że to robimy.
Poznajemy się lepiej, omawiamy pewne rzeczy.
Konwersacja prowadzi do inspiracji, prawda?
To z mojej książki.
Dam ci kopię.
Posłuchaj, kocham moją mamę.
Jesteśmy bardzo blisko.
Nie blisko inaczej. Po prostu blisko.
Możemy być kumplami. Możemy razem oglądać mecze...
...relaksować się na siłowni.
Tego w życiu potrzeba.
Nie mówię, że jest jakiś problem. Nie oceniam...
Całe życie przed tobą. Mógłbyś być...
...nie wiem co lubicie robić, ale to właśnie staram ci się powiedzieć,
nie popędzaj, dobrze?
Nie popędzaj.
Wiesz?
Kłapanie jadaczką to nie ćwiczenie. Będziesz ćwiczył, czy nie?
Myślę, że przeżyjesz.
- Idziesz pod prysznic? - Nie, nie trzeba.
To nie Francja, Farley.
Może tobie nie przeszkadza, że śmierdzisz jak własne jaja,
ale ja będę jechał z tobą samochodem.
Dzieci w Afryce zabiłyby za prysznic.
Wstawaj, Farley. Idziemy.
Nazywasz mnie Farley. Mówiłeś tak do mnie, kiedy mnie uczyłeś.
Tak się nazywasz, nie?
Naprawdę mnie nie pamiętasz?
Z twoimi zdolnościami do sportu, ciężko w to uwierzyć, co?
Pamiętasz...
Po prostu wetrzyj roztwór w zęby, odczekaj chwilę i przepłukaj.
Dzień dobry, chłopaki.
Jasper, stary łotrze.
Przyszedłeś, żeby skrócić ci uszy?
Mógłbyś pozbyć się tego trochę z główki, pieprzony hipisie.
Ty mógłbyś pozbyć się trochę z brzucha, gruby skurczybyku.
Byłeś umówiony?
Nie, proszę pana, jestem z nim.
Siadaj, Farley. Mógłbyś się trochę przystrzyc.
No nie wiem, Jas. Myślisz, że ten chłopak wie w ogóle co to strzyżenie?
Siadaj, Huckelbery.
Może tylko troszeczkę z tyłu.
Jasper, jak tam twój kociak?
Utrzymuje mnie na chodzie.
Tak, chyba twój worek.
Tak, chcę się z nią ożenić.
Myślałem, że dostałeś nauczkę za pierwszym razem.
Chyba jednak nie.
Nie mówiłeś, że byłeś już żonaty.
Nie mówiłem ci też o moich kamieniach nerkowych, i co z tego?
Co robisz?
Nie bulwersuj się tak, pedałku.
To tylko maszynka.
Wiedziałeś, że to zrobi?
Przecież nie musiałeś się obcinać. To nie Rosja.
Spóźniłeś się, pierdoło.
Jak się masz, tato?
Cały dzień oglądam Marię Wesołowską i szczam pod siebie.
Jak do cholery mam się mieć?
Masz ojca?
Tak, Farley. Nie jestem Jezusem.
Kim jest ten geniusz?
To dzieciak Beverly.
Wygląda na to, że jest trochę niedorozwinięty. Jesteś normalny, chłopcze?
Tato, pobieramy się.
- Znowu? - Tak.
Nie schrzaniłeś wystarczająco za pierwszym razem?
Daję temu 6 miesięcy.
Przeżyję to małżeństwo. A ty...!
Jak zdesperowana jest twoja mama, żeby wyjść za nauczyciela gimnastyki?
Wie, że on zarabia na życie, grając w klasy, tak?!
Myślisz, że jestem zabawny, chłopcze?
- Nie - Chcesz się ze mną spróbować?
Nie, dziękuję.
No chodź, spróbuj się ze staruszkiem.
- No chodź. - Tato.
Nogi nie są mi potrzebne, tak zresztą jak tobie ptaszek, ale...
Tato, idę uczyć moją klasę. Chcesz iść na basen?
Sporty wodne są dla bab i pederastów!
Pederaści...
Zobaczymy się później, tato.
- Miło było pana poznać. - Spadaj, baranie.
Wydaje się być naprawdę miłym człowiekiem.
Chcesz kopa w dupsko, Farley?
Nie.
Robincon, idź opróżnić baseniki.
Dobra, zaczynajmy.
Ramiona w górę!
Gdzie jest Palumbo?
Palumbo, jesteś kaleczny i głuchy?
Do basenu!
Palumbo, nie zmuszaj mnie do tego.
Chyba aparat słuchowy mu padł.
Nie pytałem cię o to, prawda, Weaver?
Nie, chyba nie.
Pytanie retoryczne, Weaver. Zrób sobie rundkę.
Chciałam tylko pomóc.
Nie jesteś dla nich zbyt surowy?
Oni są tylko starzy, Farley. Nie są żałośni. Lubią wyzwania.
Ruszać nogami!
Nie zapytam jeszcze raz, Palumbo.
Zmień nastawienie!
Myślisz, że to zabawne?
Dobra, wystarczy tego, Palumbo. Czas zaczynać.
Platts, nie myśl sobie, że cię nie widzę.
Nie jesteś pierwszą osobą na świecie ze sztucznym biodrem.
Podnieś tempo.
Dobra, Palumbo, to twoja ostatnia szansa.
Naprawdę? Zrobimy to po twojemu.
Toń, albo płyń, staruszku.
Toń, albo płyń!
Powaliło cię?
On nie potrzebuje twojej pomocy, Farley.
Daj spokój, człowieku.
Próbuję panu pomóc...
Głupek!
Dobra robota, Scordusio. Znalazłeś język?
Nie, ale lepiej zasysam bez szczęki.
Fakt.
Chodź, Farley, zbierajmy się.
Czekam, aż wyschną moje ubrania.
Cześć, John. Jestem w samolocie lecącym do Chicago.
Nigdy nie zgadniesz kto siedzi obok mnie.
- Kto? - Nikt!
Gdzie jest twoje dupsko i dlaczego nie ma go na siedzeniu 2A?
Poczekaj chwilę, mam drugi telefon.
Dostałem twoją wiadomość. Co się dzieje?
Poczekaj chwilę.
Wie pan co? Sam dostanę się do domu.
Organizuj się, Farley. Załóż tylko jakieś majtki, to nie Miami.
Zaczynam rozumieć.
Nedderman, Woodcock był już wcześniej żonaty.
Musisz dowiedzieć się kim ona jest i odebrać mnie z Altermana.
Dobra. Domu starców?
Tak. Przywieź mi też jakąś bieliznę.
Jakąś moją?
- Posłuchaj, Maggie... - Halo?
Wszystko się posrało. Przepraszam, zadzwonię jutro.
Nie, John...
Dupek.
Przepraszam, mogę dostać prawdziwą butelkę? Jestem alkoholiczką, nie lalką barbie.
Co się stało z twoją głową?
Po prostu jedź, Nedderman.
Nazywa się Sally Jansen.
Dobra robota. Jedźmy się z nią zobaczyć.
Po co?
Zastanów się, Nedderman. Kto zna więcej brudów Woodcocka niż jego żona?
Ale w książce pisałeś: "Rozgrzebując przeszłość, zakłócasz teraźniejszość".
Tak, pisałem.
Ale to prawda tylko wtedy, kiedy przeszłość nie wpływa na teraźniejszość.
Zastanów się, Nedderman.
Gdybym o przeszłości Woodcocka dowiedział się czegoś,
co uratowałoby moją mamę przed bólem serca w przyszłości,
to nie miałbym wyboru i musiałbym zająć się tym w teraźniejszości, prawda?
Chyba nie...
Dokładnie.
Kto to?
To mój brat, Clark.
To tutaj.
Dom byłej pani Woodcock.
Dobra, wchodzę.
Znajdź więcej brudów na Woodcocka, dobra?
Myśl nieszablonowo.
Zobacz wyzwanie, skup się na nim, wyobraź je sobie, zaatakuj, a później go użyj.
- Rozumiesz mnie? - Nie zawiodę cię, John. Obiecuję.
Dzięki za bieliznę.
Przepraszam, jeśli jest za duża.
Ona chyba ma basen.
Albo oczko wodne.
Stawek?
Sally Jansen?
Ktoś ty?
Jestem John Farley.
Chcesz coś do picia?
Jeśli znajdę jakąś czystą szklankę...
Nie, dzięki, nie trzeba.
Uwielbiam twoją książkę.
Nakręcała mnie na jakiś czas.
To chyba mój szczęśliwy dzień.
Duma naszego miasteczka we własnej osobie w moim salonie.
Czego chcesz?
Przeprowadzam badania do mojej nowej książki.
Czy mógłbym zapytać, dlaczego się rozwiodłaś?
A jak myślisz?
Zdrady, cały czas.
Powinniśmy zerwać dużo wcześniej, ale...
Ale co?
Seks był niesamowity.
Mówię ci, ten facet wie jak, wykorzystać to, czym obdarzył go Bóg.
Dzięki.
Kiedyś właściwie to straciłam przytomność.
Wyobrażasz to sobie?
Stracić przytomność od dreszczy przyjemności.
Raz zaczęłam mówić po portugalsku, a nawet nie znam tego języka.
Świetnie...
Myślę, że to wystarczy.
To było bardzo pomocne i jednocześnie niepokojące.
Dlaczego? Znasz Jaspera?
Właściwie tak. Był kiedyś moim nauczycielem.
A teraz żeni się z moją mamą.
W zeszłym tygodniu widziałam go z nią w restauracji.
Blond łazęga z wielkimi cyckami?
Przepraszam. Bez urazy.
Wygląda młodo jak na twoją mamę.
Zdradza ją.
- Co? - Tak.
Zdradzał byłą żonę, dlatego się rozwiedli. Teraz robi to samo mojej mamie z jakąś...
Blond łazęgą z wielkimi cyckami.
To świetnie. Teraz musimy powiedzieć to twojej mamie.
Nie, nie mogę jej tak po prostu powiedzieć.
Nie słucha mnie jeśli chodzi o Woodcocka. Potrzebujemy dowodu.
Żaden problem, pracowałem nad czymś naprawdę zabójczym.
Dobrze. Spotkajmy się u mnie tak szybko jak to możliwe.
Chciałeś dowodu? No to go masz.
Może nie dowieść, że Woodcock zdradza, ale udowodni, że jest ogromnym fiutem.
Co mu się stało w oko?
Nie martw się o niego. Nic mu nie jest.
Kiedy to zobaczy, będzie wstrząśnięta.
Nie, panie Woodcock, proszę mnie więcej nie krzywdzić.
Rzuciłeś w brata krzesłem?
Nie patrzyłeś? To nie ja rzucałem, tylko Woodcock.
Mówił przecież, że to Woodcock. Woodcock rzucił krzesłem.
Kochanie, jesteś w domu?
To miłe, że masz tutaj przyjaciół.
Jestem mamą Johna.
Nedderman.
Pamiętasz go? Byliśmy w tej samej klasie.
Co ci się stało w głowę?
Woodcock na nią nie zasługuje.
Mama Farley'a jest niezła.
Może i jest stara, ale z chęcią polizałbym jej cycki.
Nedderman, wyłącz to.
Przyznaję, w jak najbardziej pełny szacunku sposób.
Uciekaj.
To było chore, Farley.
Ledwie ich znam, mamo.
Po prostu udawajmy, że to się nigdy nie wydarzyło.
Johny, dobrze się czujesz?
Jasper mówił, że wyglądałeś dziś na zmartwionego.
Naprawdę?
Czeka na nas. Posłuchaj.
Wiem, że nie jest dla ciebie łatwe to, że w naszym domu jest nowy mężczyzna.
Ale pobieramy się i on będzie częścią naszej rodziny.
Chcę tylko, żebyście wy dwaj jakoś się dogadali.
Proszę o zbyt wiele?
Mógłbyś spróbować?
Dla mnie...
Dobrze.
- Kocham cię, mamo. - Cukiereczku, ja też cię kocham.
Dziękuję.
Jedźmy na kornawał. Zabawmy się dzisiaj.
Świetnie. To będzie wspaniała noc.
Dla nas wszystkich.
- No powiedz. - Nie, zapomnij o tym.
Nie, chcę wiedzieć.
Wstydzę się.
John, jak zaczynasz coś mówić, to musisz dokończyć.
- No, mów. - Nie, nieważne.
Dobra.
Kochałem się w tobie od siódmej klasy.
I oto jesteśmy.
No tak, na kornawale.
Cieszę się, że zadzwoniłeś.
Ja też.
Patrz tutaj.
Oszukujesz.
Musisz przyznać, że ładnie razem wygladają.
Chyba żartujesz.
Nie, twoja mama jest piękna.
A Woodcock jest nawet seksowny, wiesz?
Pan Woodcock?
Tak.
No nie wiem, sposób, w jaki się trzyma.
Co?
Coś w nim jest...
Jego zuchwałość, nie wiem....
Wszystkie dziewczyny w szkole kochają się w nim.
Kiedyś mnie chwycił...
Jest taka gra. Gra się jego gwizdkiem.
Właściwie...
Miałam smaka na Woodcocka.
Chcesz iść?
- Tak, pewnie. - Spoko, nie będziesz tego jadła?
Jak się bawicie?
Dobrze. Ja już mam dość.
Może wy pogracie?
Myślałem, że chcesz wygrać długopis.
Wygram dla ciebie długopis, mamo.
Na pewno masz na tyle forsy?
Dobra, to my pójdziemy po cukierki, a chłopcy niech grają.
- Powodzenia. - Wygraj dla mnie maskotkę.
Dobra, Woodcock. Zagrajmy.
Powodzenia, młody człowieku. Proszę.
Zaczynamy.
To trudniejsze niż się wydaje.
Niezły rzut.
Spróbuj jeszcze raz.
Mamy strzelca, ludziska.
Nieźle, Farley.
Mamy zwycięzcę. Wygląda jak panda. Dobra robota.
W porządku, chłopcze. Wszyscy zwyciężają.
Widziałem lepsze rzuty na olimpiadzie dla niepełnosprawnych.
Koszykówka to nie moja gra.
Naprawdę? A co jest?
Walenie kreta?
Głupia gra.
Muszę cię ostrzec, Farley.
Jestem członkiem Narodowego Stowarzyszenia Broni Palnej.
Nie masz szans.
Przygotować się.
Mamy zwycięzcę.
Chcesz być nieudacznikiem?
Mój pistolet był zepsuty.
Nigdy nie chodzi o broń, chodzi o myśliwego.
Zawody w jedzeniu kukurydzy.
Dajemy.
Idziesz do Piekła, Woodcock.
Chyba lubisz dostawać klapsy, Farley. To chyba u was rodzinne.
Mogłam się domyślić, że tutaj będziecie.
Wiesz, Johny wygrał ten konkurs chyba sześć razy z rzędu.
- Siedem. - Siedem, serio?
Zwyciężał z dorosłymi.
Zaczynamy, kukurydziani uczestnicy.
Będziemy na zewnątrz.
- Powodzenia. - Połówki się nie liczą.
Pa, dziewczynki.
Zabawne, Farley, nie wiedziałem, że grube dzieciaki jedzą warzywa.
Przygotuj się do konkursu, staruszku.
Uczestnicy gotowi?
Jeśli jesteście gotowi, przygotujcie się...
Całkiem nieźle, Farley.
Nie zapchaj się.
Odpuść sobie, Woodcock.
Łapy z daleka od kukurydzy sąsiada.
Kara!
Dobra, dokończ tę kukurydzę.
Jeszcze dziesięć sekund.
Zbliżamy się do końca.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden...
Panie i panowie, mamy zwycięzcę.
A zwycięzcą jest ponownie...
John Farley!
Masz tempo, Woodcock.
O tak, dziecinko.
To ja jestem zwycięzcą. Wygrałem.
To ja jestem zwycięzcą, bo to mój dom, dziwko!
Johnie Michaelu Farley!
Co cię opętało?
W porządku, Farley, wiem jak ją pocieszyć.
Zrób coś dla mnie, przeleć moje maskotki.
John, naprawdę... zjadłeś te kukurydze.
Dzięki.
Halo?
Wstawaj, muszę ci coś pokazać.
Nedderman? Co się dzieje?
Tym samochodem podjechała blond laseczka i weszła do domu Woodcocka.
Jak długo obserwujesz jego dom?
Siedemnaście, albo osiemnaście godzin.
To ona.
Co?
Co za sukinsyn.
Co za dupkiem trzeba być, żeby zdradzać żonę jeszcze przed ślubem?
Takim samym dupkiem, który kazał dzieciakowi biegać,
póki jego sutki nie zaczęły krwawić.
Cholera.
Musimy tam wejść.
Obserwowanie domu faceta, to jedno, ale włamywanie się, to co innego.
Nedderman, potrzebujemy konkretnego dowodu.
John, nie zesrałem się w gacie od czasu tej równoważni w 7 klasie.
Chciałbym, żeby tak zostało.
A co z twoją książką? Rozdział 14 - "Szanuj granice innych."
Masz przy sobie książkę?
Tak.
Świetnie.
Pokaż mi to.
Nie zniosę dłużej tej książki. Co 30 sekund gdakasz mi do ucha.
Już nie mogę. Napisałem ją, więc wiem co w niej jest.
Bzdury!
Skończyłem z tym, dobra?
Co?
Cześć, mówi Tracy.
Cześć, Tracy.
Jak się masz?
Dobrze. Jeśli chodzi o ostatnią noc...
Wydawałeś się jakby nieobecny.
Naprawdę?
Nie, czuję się świetnie. Naprawdę.
Może zadzwonisz do mnie jak wszystko sobie poukładasz?
Tak chyba będzie najlepiej.
Dobrze.
Szanuję twoje uczucia i decyzję.
Przepraszam, jeżeli tak to odczuwasz.
Uważaj na siebie, dobrze?
Tak, ty też.
- Pa. - Pa.
Dobra, plan jest taki. Włamujemy się do domu Woodcocka,
instalujemy kamerę, przyłapujemy go na zdradzaniu mojej mamy
i raz na zawsze kończymy ten klops, dobra?
Dobra.
Clark, daj mi minikamerę.
Jesteś obserwatorem, jeśli coś się stanie, zatrąb. Rozumiesz?
Nedderman, otwarte.
Co do...?
Co ty wyprawiasz?
Przepraszam.
Jezu...
Jeszcze ciepłe.
Cholera, Clark.
Cholera.
Nedderman?
Jasper, ciągle się o ciebie martwię.
Wiem, kochanie, ale wiesz jak się czuję, kiedy nie mam ciebie tylko dla siebie.
Potrzebuję trochę czasu dla siebie.
A co ze mną?
Kochanie, bez ciebie to nie byłby czas dla mnie.
Wiesz co mam na myśli.
- Tak dobrze, kochanie? - Tak, świetnie.
Pytanie retoryczne, Beverly.
Kocham cię zawsze i na zawsze.
Jesteś silnym koniem.
To było w cholerę lepsze niż wszystko na necie.
Mogę prosić o uwagę?
Gdyby wszyscy zajęli miejsca, poprosiłbym gości na scenę i moglibyśmy zacząć.
Przez ostatnie 26 lat nazwisko Jasper Woodcock było synonimem edukacji fizycznej.
Zanim przejdziemy do prezentacji, posłuchajmy ludzi,
którzy na swojej drodze spotkali tego wielkiego człowieka.
Gdzie byłeś? Myślałam, że pojedziesz z nami, martwiłam się.
Przepraszam mamo, potrzebowałem trochę czasu dla siebie.
Mam na imię Zoe, ostatniego lata moja kotka Raisens uciekła.
Znalazł ją ten człowiek.
Jej obroża zaplątała się w ogrodzenie.
Umarła przez uduszenie.
Ale teraz jest w niebie.
Dziękuję za znalezienie Raisens, panie Woodcock.
To chyba jakiś żart.
Kiedy byłem w jego klasie, pan Woodcock znalazł w mojej szafce porcję marihuany.
Mógł wysłać mnie do dyrektora, ale nie...
Wezwał gliny...
i zamiast odsiedzieć swoje w kozie, spędziłem 6 lat w poprawczaku.
Gdzie odnalazłem swojego pana i zbawcę, Jezusa Chrystusa.
Od tamtej pory nie brałem.
Dziękuję, panie Woodcock.
Pan Woodcock jest jednym z najlepszych nauczycieli.
Pokazał mi jak być twardym i nigdy się nie poddawać.
Dzięki niemu na uczelni mam stypendium piłkarskie.
Dziękuję. Dziękuję, panie Woodcock.
Co do kurwy?
Woodcock nigdy nie mówił do nas protekcjonalnie.
Traktował nas tak jak wszystkich innych.
Swoje dzieci nazwałem po Woodcocku.
Woodcock powiedział mi jak być mężczyzną.
Woodcock robił mi resuscytację.
Woodcock uratował mi życie.
Bzdury!
Jasper Woodcock - nauczyciel roku.
Dziękuję bardzo.
Doceniam to.
Dobra mowa Jasper, dziękuję.
Mamy do wręczenia jeszcze jedną nagrodę.
Kukurydziany klucz do miasta.
Przyznawany tym, którzy idą w świat i sprawiają, że Forest Meadow jest dumne.
Jasne.
Panie i panowie, John Farley!
Postradaliście rozumy?
Czy tylko ja myślę, że Woodcock jest największym dupkiem na Ziemi?
Przez 26 lat ten facet rzucał w dzieci piłką do koszykówki z odległości metra,
a teraz dajecie mu za to nagrodę?
Powinien siedzieć w więzieniu.
Co usprawiedliwia uduszenie kotki tej dziewczynki?
Jak miała na imię? Raisens?
Idź do domu i wykop Raisens.
Zrobimy jej sekcję zwłok i przekonasz się, że to nie był wypadek.
Psy nie duszą kotów.
Robią to sadystyczni nauczyciele gimnastyki.
W tym roku ktoś dodał ci coś do ponczu.
Mówię poważnie.
Posłuchajcie, on nienawidzi dzieci.
Zabił mojego kolegę z klasy.
Po latach zniewag Trever Oates odebrał sobie życie.
Umarł przez Woodcocka.
Nie, nie umarłem.
Oates? Myślałem, że nie żyjesz.
Nie.
Kilka lat temu miałem operację tchawicy. Wiesz, na moje świstanie.
Obojętne czy Oates żyje. Kogo to obchodzi?
Przepraszam, wiem, że nienawidzicie tego słuchać, ale on nie jest tym kim myślicie.
Jesteście po praniu mózgu, ludzie.
Zapytajcie jego byłej żony, Sally Jansen.
Opowiedz im o świństwach, które robił za twoimi plecami, kiedy byliście małżeństwem.
Po co? Jak pewnie wszyscy wiedzą, zdradzałam go.
Przepraszam, co? Ty zdradzałaś jego?
Wiele razy.
Nic nie mogłam na to poradzić. Byłam nimfomanką.
Jestem... byłam...
Jestem.
Wystarczy.
- Zdradza moją mamę. - Johny, siadaj.
- Wystarczy, Farley. - Przykro mi, mamo.
Kręciłeś za plecami mojej mamy z tą dziwką, prawda?
To moja agentka nieruchomości, debilu.
Chciałem zrobić twojej mamie niespodziankę nowym domem.
Więc co w twojej sypialni robiły majtki ten dziwki?
To twojej mamy, Farley.
Mamo?
Dobra, Farley. Idziemy na korytarz, teraz!
Ty pozbawiony szacunku, mały gnojku!
Przetrzepię ci dupsko w stary sposób z Nebraski, aż się zesrasz.
Możesz mi skoczyć.
Nie wiem co wolałbym bardziej, nakopać ci do dupska czy stuknąć twoją mamę.
Odejdź od mojego syna, Jasper.
Odejdź od mojego syna.
Jesteście niewiarygodni.
Nie jesteście spokojni, chociaż wiecie jak mnie to rani i upokarza.
Mamo!
Mamo, dobrze się czujesz?
Odejdź, John. Zostaw mnie w spokoju.
Taszczę twój pieprzony bagaż od Denver.
Przez to, że olałeś najpotężniejszą kobietę w Ameryce,
Waldenbooks odwołał resztę twoich pokazów.
Nie wierzę.
Wiem, gdyby tylko ktoś cię ostrzegł...
Więc to koniec.
Nie, niezupełnie.
Kiedy to usłyszysz, stukniesz mnie tutaj, w domu twojej mamy.
Ale najpierw muszę siku.
Gdzie jest łazienka? Macie tu kanalizację, co?
Nie zasługujesz na to, ale odkąd moja reputacja jest na krawędzi, podzwoniłam trochę.
Udzielisz wywiadu na odległość dla Tyra Banks Show.
Jutro o 09.00 diva z Daytime Talk porozmawia z tobą na żywo.
Prosto z tej zapyziałej dziury, którą nazywasz domem.
Dobra, zrobię co zechcesz.
Chcę, żebyś się skupił zebrał do kupy i pokazał mi najbliższy monopolowy, dobra?
Dobrze, Tyra Banks, bardzo miło, ale jak coś sknocisz, to cię wykończy.
O mój Boże.
Wygląda pani ślicznie, pani Farley.
Dziękuję.
Wie który mamy rok, prawda?
Mamo, co ty robisz?
Jadę na kornawał.
Przepraszam, twoja ignorancja mnie załamuje.
Jesteś pewna?
Po wczorajszej nocy... Wiesz...
Mam pewne zobowiązania, ciągle jestem kukurydzianą królową.
Poradzisz sobie sama?
John, byłam sama przez ostatnie 20 lat, dam sobie radę.
Mamo, tak mi przykro z powodu ostatniej nocy...
Całkowicie straciłem głowę.
Pamiętasz pana Spangera?
Był pierwszym facetem, z którym spotykałam się po śmierci twojego taty.
Miałeś chyba 6 lat, uciekłeś opiekunce i spędziliśmy całą noc na szukaniu ciebie.
Tak, byłem pod zlewem.
Za każdym razem kiedy jakiś facet gdzieś mnie zaprosił...,
źle się czułeś, wpadałeś w wściekłość, obrzucałeś samochód jajkami,
albo robiłeś coś innego i dawałam sobie spokój.
Pomyślałeś kiedyś jak ja się czułam?
Sama przez te wszystkie lata?
Pewnie myślałem, że masz mnie.
Panie Farley, 20 sekund.
Zostawmy na chwilę wiejski dramat.
Ameryka czeka.
Wyglądasz świetnie. Będzie dobrze.
15 sekund.
Nie mogę tego zrobić.
W porządku, rozumiem. Nic się nie dzieje.
Naprawdę?
Oczywiście, że nie.
Zaraz widzę twoje dupsko przed kamerą.
Wchodzimy za 3...
2...
Kiedy przeczytałam książkę mojego następnego gościa,
wiedziałam, że muszę go mieć w Tyra Show.
Jest autorem bestsellera: "Odpuszczanie - Jak zostawić przeszłość przeszłości."
Powitajcie przez satelitę z Forest Meadow w Nebrasce, Johna Farley'a.
John, jak się masz?
Czuję się świetnie.
To dobrze, bo powinieneś.
Twoja książka inspiruje wielu ludzi w tym kraju.
Kto był twoją największą inspiracją?
Moja mama.
Moja mama też jest dla mnie największą inspiracją.
Nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie...
Pomyślałeś jak czułam się będąc sama przez te wszystkie lata?
Brawa dla wszystkich mam.
Przepraszam, muszę iść.
Wracaj tam!
Moja mama mnie potrzebuje.
Gówno mnie to obchodzi.
Wrócisz tam i coś powiesz, albo wsadzę ci rękę w dupsko i będziesz moją kukiełką.
Daj spokój.
Dobrze, jedź, cipko!
Wracaj do mamusi.
Co za suka.
Nie wiem co robić.
Dobra, John, trzymaj się. Pomaga ludziom.
Wróciłeś po więcej?
Posłuchaj, dałem dupska.
Na całej linii.
Nie powinienem był się wtrącać.
Przepraszam.
Masz na sobie makijaż?
Prawda jest taka, że zrobiłem to, bo chciałem, żeby mama była szczęśliwa.
A jak się okazało, to ty sprawiasz, że jest szczęśliwa.
Za późno.
Ona już postanowiła, Farley.
Co?
Moja mama to najlepsza rzecz jaka spotkała cię w życiu.
Kiedyś będziesz umawiał się z dziewczynami i zrozumiesz.
Kiedy kobieta coś postanowi, nie zmienia zdania.
Kapuję, boisz się.
Twoja ostatnia partnerka cię zdradzała. Cały czas...
Ta kobieta jest zboczona, Farley. Kogo to obchodzi.
Więc boisz się, że ktoś znowu może cię zranić?
Oszczędzisz mi tego gówna?
Nie jesteś żadnym guru.
Jesteś rozwydrzonym gówniarzem, który nie daje sobie rady bez cycka mamusi.
Czyżby?
A ty jesteś zwykłą cipą z gwizdkiem.
Naprawdę?
Ty zarozumiały, mały gnojku.
Naprawdę sadzisz, że jesteś twardszy ode mnie?
W każdym miejscu i o każdej porze.
Wypożycz sobie strój, Farley!
Przypominają się stare czasy, prawda?
Tak, ale nadchodzą nowe.
To się nazywa powalenie, Farley.
Dobrze, to właśnie ci zrobię.
Czysty fart, Woodcock.
Nigdy się nie zamykasz, co?
Może mnie zmusisz?
Pora polatać, Farley.
To się nazywa suplex, Farley.
To jeden z moich ulubionych.
To jeszcze jeden z nich.
Włóczenie Vietcongu.
Odwrotne włóczenie Vietcongu.
Nadchodzi grom, Woodcock.
Ręce do góry, Farley.
Powiedz "wujku".
Cipa.
Powiedz!
Cipa!
Rosyjskie chomąto.
Nauczycielskie grzmotodupsko.
Nic ci nie jest?
Pytanie retoryczne, Woodcock!
Teraz mnie pamiętasz?
Suko!
Panie Woodcock?
O cholera.
Biały mężczyzna, koło pięćdziesiątki, możliwy wstrząs mózgu.
Co to, ślady gryzienia?
Zabieraj ode mnie tę maskę.
Dzięki Bogu... Myślałem, że cię zabiłem.
Nie zabiłbyś mnie nawet ze strzelby, Farley.
I to mówi facet jadący karetką?
W końcu pokazałeś, że masz jaja.
To komplement?
Farley, mówię tylko, że pokazałeś tam jaja.
Może gdzieś tam ukrywa się istota ludzka.
Dlaczego nie możesz być miły dla ludzi?
To niezdrowe być kutasem przez cały czas.
Skończysz jak twój tata.
Zły, zgorzkniały i samotny.
Jeśli o to ci chodzi, to w porządku, ale nie wydaje mi się.
Właśnie teraz moja mama jest na tej platformie, zupełnie sama.
Naprawdę chciałbym, żebyś tam z nią był.
Problem w tym, że nie masz jaj, żeby o nią walczyć.
Naprawdę?
Uwaga! Uwaga!
Dalej, Farley, zwiększ tempo.
Tak bym zrobił, gdybyś nie był takim grubasem.
Podnieś tempo. Tracisz tempo.
Uwaga.
Slalomem, partnerze.
Dalej, Farley.
- Mamo! - Beverly!
Mój Boże, co się stało?
Jasper, dlaczego jesteś na tym wózku?
Nie wiem, kochanie.
Jestem tutaj, żeby powiedzieć, że zasadniczo przepraszam.
Zasadniczo przepraszasz?
Mamo, jak na takiego emocjonalnego zakalca jak Woodcock to i tak dobrze.
Posłuchaj, to ja powinienem cię przeprosić. To wszystko moja wina.
Daj mu jeszcze jedną szansę.
Zaraz mi płuca siądą.
Proszę, kochanie.
O mój Boże.
Zatrzymajcie się! Zatrzymajcie!
Panie Woodcock.
Jest pan cały?
Niezła robota, Farley.
W tym mieście jest tylko jedna dziura, a ty musiałeś w nią wjechać.
Jasper, o mój Boże.
Przepraszam, mamo.
Myślałem, że postępuję słusznie.
Zabijając go?
Zadzwoniłem po karetkę, prawda?
Tak.
Ale w sumie chciałbym, żebyś była z Jasperem.
Nie wierzę ci.
Naprawdę.
Jeśli to coś znaczy, to masz moje błogosławieństwo.
Możecie zobaczyć się z panem Woodcockiem.
Posłuchaj...
Chciałem powiedzieć...
Przepraszam za ten komentarz ze stukaniem jego matki.
To wszystko?
Myślałam, że przeprosisz za...
Mamo.
Wiem, że ciężko będzie ci uwierzyć, zwłaszcza, że jeśli ja to mówię,
ale Jasper to dobry człowiek.
Widzisz, kiedyś Jasper mną wstrząsnął.
Tak, twoją własną stopą.
Racja.
Dostałem olśnienia.
Nie możesz zapomnieć o przeszłośći.
Trzeba ją pielęgnować.
Nie jestem już tym tłustym frajerem, a to dlatego, że mną wstrząsnął.
W bardzo dziwny sposób jest dużą częścią tego, kim dzisiaj jestem.
Na miłość boską, jestem tylko nauczycielem gimnastyki, ośle.
Jasper!
Tak było.
Widzisz?
Dziesięć pompek, Farley.
Co?
Tylko żartowałem.
Wesołych świąt, Woodcock.
Wesołych świąt, Farley.
Przeczytałem twoją książkę.
Naprawdę? Co o niej myślisz?
Część o traktowaniu innych tak, jak sam chciałbyś być traktowany, jest w porządku.
Podkradłem to jakby z Biblii, ale...
Zostałem za to wyróżniony.
Reszta jest do dupy.
Co, do diabła? To moja książka!
To moja książka, Farley.
Dałeś mi ją. Mogę z nią zrobić, co chcę.
Patrz, twoja nowa książka. Gratulacje, John.
Pokaż.
O mój Boże, popatrz na to.
Jest naprawdę dobra, John.
Przeczytałaś ją?
Nie każ mi kłamać w święta.
Skoro jesteśmy przy gratulowaniu...
Mamy coś do ogłoszenia.
Ostatnio jeden z moich plemników dał radę...
Twoja mama nosi w sobie małego Woodcocka.
Co?
Będziesz starszym bratem, Farley.
Tylko żartowałem.